"Emin"

hiç şimdi yoktu hayatında
ya geçmişe takılırdı aklı ya geleceğe
ayaklarıyla aklı durmazdı aynı düzlemde
ya biri önden giderdi ya öteki kalırdı geride

kendini bulmak için çıktığı yolda yokluğu buldu
yürüdüğü kaldırımlarda yokluğu yalnızlığı oldu
kimsesiz kalmıştı yalnızlığın kuralı yoksa bu muydu
hergün içinden geçip gittiğimiz kalabalıklara
dönüp uzaktan bir bakmak sanıyordu,
herkes geçip giderken düşünmekti onun sorunu
o bir düşünce yorgunuydu

hayatında hiç şimdisi yoktu
denizdeyken karayı karadayken aydınlığı düşlerdi
yani bir yanı hep özlem çekerdi
ait olamamışlığını hep başkalarına yüklerdi
kararlarını verirken bile "Emin" değildi
annesi ona bu ismi verirken neler ummuştu halbuki...