sevgiyi haketmeyenleri gördükçe yalnızlığım büyüyyor
bende haketmeyeni sevecekmişim korkusu kaplıyor etrafımı
karanlıklarım koyulaşıyor...
sövdüğüm bütün adamlar diziliyor önüme bir bir
seç diyorlar gözyaşınla büyüttüğün çiçekli bahçeni emanet edeceğin hayini
hayallerimde büyüttüğüm anlar gelir geçer gözümden bir bir
hüzne giden yolu adımlarım bir bir...
acının köklerini kuvvetlenir ümitlerime sırtımı verdikçe
mutluluğun sahte yüzü boyar gözümü duduaklarımda çilek tadı
güneşe gülümserim yüzümü okşar nisanın yalancı rüzgarı...
başlamamış hikayelerim vardır yaslarını tuttuğum
af dilerim bir bir geri dönmezler gönlüme
dilim pervasızca, kendinden emin savurur kelimelerini
şarkılara eşlik eder "anlamak çözmeye yetmez ki!"
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder