namaz

ince bir köprüde ilerliyordum, kapı çarptı bir yerlerde, irkildim içten içe
yolumda sendeletmedi irkilmem, yolum uzundu nefesim az
aşağıya bakmamaya çalışıyordum vadinin uğultusu vermiyordu rahat
her adımda uçsuz bucaksız denizleri düşlüyordum ümitle.
sona yaklaşırken köprüde yavaşlıyordum yolu düşünüyordüm
ne kadar çetin geçse de ne kadar huzurlu olduğumu.
vadi gözümde küçülürken bir sağıma bir soluma baktım
bir kaç sözcük mırıldandım  karaya adım attığımda yere çöktüm
parmaklarımı toprakta gezdirerek bahşedilen nefesi içime çektim
başım önde toprağa bulanmış ellerimi haaya kaldırdım
her gün zihnimde geçtiğim bu köprüyü zamanı geldiğinde
vadi uğultusunun yerine çığlıklar yükseldiğinde
Rabbim tez geçmeyi nasip etsin diye...