konuşmak

Hiç bu kadar zor olmamıştı konuşmak. Kendim olmaya çalışırken törpülemişim meğer ben dilimi, ben demeği öğrenirken unutmuşum isteklerimi söylemeyi. Kendi içinde yaşaması kolay geliyor yalnızlığın ortasında kalınca, hissedip tartıyorsun aklınla uyguluyorsun işine gelirse o anda. Peki ya nasıl anlatacaksın hislerini öğrenemezsen ben demeyi? İnsanların karşısında geçip yıpratmadan sevgiyi- onların sana yaptığı gibi- nasıl anlatacaksın derdini? Yutkunup durmaktan yorgun düşmüşken bu kadar düğümlenmemeli sözcükler bağazıma. Kalbimi burkup duran sözlerin süzgeçten geçtipte yine yerine döndüğü zamanlara karşı dönmeli bu dil artık kendi safına. Yorulmamalı düşünmekten sözcükler bu kadar kolay çıkarken parmaklarından, yorulmamalı gece uykularında yaptığı sonuçsuz konuşmalardan. Sabır ve güç dilemeli Rabbinden, yüreğinin kapılarını aralamalı yaralara fırsat vermeden!